خوبى ، يا دوست باصفايى بوده و يا همسايه باوفا ، و يا عالم خدمتگزار و يا مؤمن با حقيقتى بوده است و به هر حال حد اقل نقطه روشنى در زندگى او وجود داشته كه همان يك نقطه ، جلب توجه ديگران را كرده و سبب شده كه اعمال خيرى براى او انجام دهند ، بنا بر اين او در واقع نتيجه همان امتياز و صفت برجسته و نقطه درخشان زندگى خود را مىگيرد ، و به اين ترتيب معمولا انجام عمل خير ديگران براى او نيز پرتوى از عمل يا نيت خير خود او است . 2 - پاداشهايى كه خداوند به افراد مىدهد بر دو گونه است : پاداشهايى كه متناسب وضع تكامل روحى و شايستگى افراد است يعنى به خاطر انجام اعمال نيك ، روح و جان آنها آن قدر اوج مىگيرد و ترقى مىكند كه شايستگى زندگى در عوالم بهتر و بالاتر را پيدا مىكنند ، و با بال و پرى كه از عقيده و اعمال نيك فراهم ساخته‌اند بر اوج آسمان سعادت پرواز مىنمايند ، مسلما اين گونه آثار مخصوص شخص عمل كننده است و قابل واگذارى به ديگرى نيست . ولى از آنجا كه هر كار نيكى اطاعت فرمان خدا است ، و شخص مطيع و فرمانبردار در برابر اطاعتى كه كرده استحقاق پاداشى دارد ، مىتواند اين پاداش را به ميل خود به ديگرى هديه كند . درست مثل اينكه استادى در يك رشته مهم و سازنده علمى در دانشگاه تدريس مىكند ، شك نيست كه او با تدريس خود دو گونه نتيجه مىگيرد ، هم در پرتو تدريس ، در جنبه‌هاى علمى كاملتر و قويتر مىشود ، و هم حقوقى دريافت مىكند ، نتيجه اول را بدون شك نمىتواند به ديگرى اهداء كند و مخصوص خود اوست اما نتيجه دوم را مىتواند به افراد مورد علاقه اش هديه كند . هديه كردن ثواب اعمال در مورد اموات و گاهى در مورد زندگان نيز همين گونه است و به اين ترتيب هر گونه ابهام از احاديثى كه در اين زمينه وارد